Ernst van dyslexie/dyscalculie vaak onderschat

Terug naar voorpagina Vorige stellingVolgende stelling



5

>> Ernst van dyslexie/dyscalculie vaak onderschat

Niet alle leerkrachten hebben aandacht hiervoor. Er strijken veel leraren leerlingen over een kam. Dyslexie is er in vele vormen, van letters omdraaien, laag leestempo, dansende zinnen etc. Een leerling moet vaak vechten voor zijn of haar positie daarin en dat moet de leerling ook nog eens durven. Ook zijn er vele hulpmiddelen die niet aangeboden worden of onbekend zijn. Tijdverlenging die soms nog te kort is, waardoor een kind zich niet kan bewijzen, want heeft de laatste som niet af, terwijl de intelligentie er wel zit. Ook zijn er vele methodes om extra leesvaardigheid te trainen, die onvoldoende of niet gebruikt worden en alleen bekend zijn bij een logopedist voor dyslexie of via een neuropsychologoog gaan.

Er worden cursussen aan leerkrachten aangeboden op het gebied van dyslexie en dyscalculie, zodat er meer begrip en beter onderwijs ontstaat. Aandacht dat deze leerlingen in de klas zitten en ook echt deze extra tijd nodig hebben. Eventueel zelfs een toets laten afmaken, zodat ze zich kunnen bewijzen, dat ze de stof beheersen. Het toepassen op basisscholen van hersentraining, zoals programma's met letters en woorden invliegen vanuit links, zodat rechterhersenhelft getraind wordt. Letters flitsen of een letterbak (met links letters voelen blind en plakken tot 1 woord). Ook dat traint de rechter hersenhelft! Ik denk dat leerlingen met een goede begeleiding ver kunnen komen: bijvoorbeeld: hulpmiddelen aanbieden, voorleesapparatuur, woordcorrectie bij bepaalde toetsen, vergroot lettertype.

9 eens (69%)
4 oneens (31%)



Reacties op deze stelling

Bijdrage van Renée Laqueur-van Gent:
Ik ben het eens met de stelling dat het voor de leerling een ramp is, als hij 'hardnekkig' achterblijft in lees- en schrijfprestaties. Maar dyslexie in de strikte zin van het woord is n.m.m. een fenomeen dat zich openbaart bij een bepaalde taaldidactiek (nl. een 6-jarige móet leren lezen terwijl hij er wellicht nog niet aan toe is, de start met 'klankspelling' die immers niets verklaart, 'klankzuivere aanvangsinstructie' die een aperte leugen is, stamelend -hakkend en plakkend- lezen enerzijds en anderzijds focus op leestempo i.p.v. begrip, onzinnige zgn. taalregels, en het niet-direct-naast-elkaar-instrueren van zaken die de leerling kan verwarren, invuloefeningen en woordpakketten) in de context van een spelling van de taal die niet-eenduidig is (1 klank kan op meerdere wijzen worden geschreven/1 schrijfwijze kan meerdere klanken opleveren). Maar geef de leerling correct stapsgewijs overzicht en inzicht in de spelling van onze taal, laat hem zelf hele zinnen schrijven, en het dyslexieprobleem verdampt. Kennis willen nemen van deze aanpak van lesgevenden/remedieerders die een radicaal andere wijze van instructie hanteren (zij lieten zich inspireren door de werkwijze van drs. W.J. De Haan, Amsterdam) zou de onderwijskundige wereld sieren.

Bijdrage van Terry van de Beek:
Helemaal eens met het feit dat leerkrachten nog steeds niet allemaal op de hoogte zijn van hetgeen dyslexie en dyscalculie teweeg brengt bij leerlingen. Ik ben het niet eens met het trainen van hersenhelften of het andere commentaar op deze stelling. Leren lezen is cultuurbepaald. Dat moet je leren. Al eerder een column over geschreven. Ze zijn er nog niet aan toe? Ik geloof er niet in. Ben het helemaal eens met het inzetten van compenserende middelen. Elk zichzelf respecterend(e) bestuur/ stichting moet compenserende software beschikbaar stellen voor met name leerlingen met dyslexie. En dat is helaas nog steeds niet zo. Het kan zelfs alle leerlingen behulpzaam zijn.

Vorige stellingVolgende stelling


Een eigen reactie toevoegen?

Hieronder kunt u uw eigen reactie toevoegen aan deze stelling.
Alle velden zijn verplicht.

Wat is uw naam?
Hoe staat u tegenover de stelling?



Wat wilt u zeggen?

Wat is uw emailadres?

Terug naar voorpagina